روزهای یک زندگی

خب من امروز مدام نوشته های کتاب وین دایر یادم بود مبنی بر اینکه عصبانیتتان باید طوری باشد که بتوانید خودتان را کنترل کنید و بر خود تسلط داشته باشید.

من سعی می کردم همین طور باشم. البته اعتراف می کنم موقع امتحان گرفتن و مخصوصا در برخورد با آقایان کار سختی است ولی خوب بهتر از جلسات قبل بود و آرامش بیشتری داشتم

و کنترل بیشتری روی خودم داشتم.

۱ در برخورد با امینی با آرامش گفتم.

۲ . در برخورد با کوچولوهای کلاس آخری خیلی بهتر بودم واقعا اگر به روی یکیشون بخندی کلاه ژس معرکه است.

۳ . در برخورد با مهرداد خب کمی کنترلم را از دست دادم و پشت سرش  هم اگر حرف نمی زدی و خودت را کنترل می کردی خیلی بهتر بود.

۴. کلا عصبانیتی که خودت از درون آرام باشی و جملات رو قاطعُ شمرده با آرامش بگی خیلی خوب هست.

۵. راجع به کلاس اکس هم بهتر بود قبلش از روی سوالات خودم یه بار می خوندم تابرای دانشجویان بیچاره این مشکل ژیش نیاد و گیج نشن مگر چقدر وقت میگیره.

۶. اونجوری بفرمایید که به اون گفتی با آزامش می گفتی بهتر بود.

۷. نمی دونم چرا بعضی هاشون این جوری حرف میزنن آدم رو تو خطاب میکنن و فعل مفرد.

۸. شما با هیچ دانشجویی خرده حساب غرض شخصی یا نکته ی خاصی ندارین.